Dou t mit Elisabet zo wied was, schonk ze t levent aan n zeun. Dou heur noabers en verwanten vernammen hou of de Heer zien grode baarmhaarteghaid aan heur zain loaten haar, wazzen ze mit heur blied. Op aachtste dag kwammen ze om t jonkje te besnieden. Ze wollen hom noar zien voader Zacharias nuimen. Mor zien moeke zee: “Nee, hai mout Johannes nuimd worden.” Ze zeden tegen heur: “Is ja gainain in joen femilie dij zo hait.” Dou bedudden ze zien voader, dat dij beslizzen zol hou of hai t kind nuimd hebben wol. Hai vruig om n schriefbredje en schreef dizze woorden: “Johannes is zien noam.” En ze werden aalmoal verboasd. Op slag ging zien mond open en zien tong wer los. Hai pruit en prees God. In haile buurt kregen ze ontzag en alerwegens in t baarglaand van Judeoa wer proat over aal dij zoaken. En elk dij t heurde dochde der over noa en zee: “Wat zel der oet dat jonkje gruien?” De Heer zien haand was ja mit hom. Lucas 1:57-66
De “bijbel in het gronings” is na 30 jaar vertaalwerk klaar voor de drukker. Online zijn al lange tijd delen beschikbaar, erg leuk om te lezen. Ik hoop dat het een mooie uitgave wordt, want dan schaf ik er ook een aan.
Hierboven een stukje uit Lucas in het kader van de komende kerstdagen en mijn verjaardag. Sinds jaar en dag word ik namelijk door vele mensen gefeliciteerd onder het uitspreken van “Johannes is zijn naam.” Zoals mijn vader dat schijnt gezegd te hebben op mijn geboortedag kerstmorgen bij de kerk. En ja, wat zel der oet dat jonkje gruien? Who knows?