Ik ben weer achter een aantal triviale zaken gekomen, maar waarvan het toch goed is dat je het zelf ontdekt. Heerlijk postmodern.
Tijdens het schrijven van een paper over emerging church(EC) zocht ik naar een bepaald beeld om mijn verhaal op te bouwen. Ik was begonnen met een golfsurfer, die op de toppen van de golf moet blijven om mee te kunnen met het water. Daarvoor heb je een goede voeling nodig met de zee, je board en je evenwicht. De EC lijkt daar wel wat op, je probeert een goede voeling met de cultuur te hebben, daar in mee te gaan. Je moet zeker zijn van je board, de basis waar je op bouwt en je evenwicht, blijf je zelf staande, is je identiteit (Gods kind) sterk genoeg? En ja, ook goede golfsurfers gaan wel eens onderuit, maar je moet en kunt door, er komen nieuwe golven. Leuk beeld.
Toch ben ik geswitcht naar het plaatje hiernaast. Een iets bijbelser beeld ook. :) Zaad, goede aarde, vruchtdragen, etc. Maar het past ook iets meer bij de paper. Je poogt namelijk om een bepaald onderwerp ergens uit te lichten, dat van alle kanten te belichten en het daarna weer terug te zetten en te plaatsen in de context. Zoals hier, een klein nieuw plantje komt op, de EC, je bekijkt het aan alle kanten, alles lijkt nieuw. Toch herken je de structuur. Het zaadje, de bron, geeft een bepaalde voorgeschreven structuur mee. Al snel zie je meer vaste waarden, de benodigde voeding, grond, water. Ondanks of dankzij al die herkenning heeft het aantrekkingskracht. Je wordt nieuwsgierig, hoe zal het zich ontwikkelen, waar komen de blaadjes, hoe ziet de bloem eruit? Duik je erin, dan groei je mee.
Wat er triviaal aan is?
Nieuw is aantrekkelijk, maar je hebt elkaar nodig, nieuwe kerken, oude kerken. Daarom is kerken bekijken volgens een levenscyclus zo gek nog niet. Wil je levensvatbaar zijn, dan zul je moeten zorgen voor nieuwe vruchten, nieuwe zaden. Ook de EC groeit uit naar volwassen kerken, eeuwig jong bestaat niet, maar dat er continue nieuwe dingen moeten onstaan hoort toch bij de wetmatigheid van deze wereld…? De oude planten blijven belangrijk, maar soms sterven ze af en soms zijn ze onverwoestbaar. Ook dat is aantrekkelijk. Nieuw en authentiek.