Vandaag las ik op de weblog van Rick Jansen weer een jaloersmakend stukje en wat mij betreft in de goede zin des woords. (Misschien zelfs wel Woords :-)) Eerder heb ik ook al eens wat over hem geschreven in een stukje over Hazes als kerkmuziek. Rick geeft via zijn weblog een mooie kijk in zijn wereld van mens zijn, christen zijn, missionair zijn. Alles in 1. Ik zal 1 voorbeeld quoten, maar lees vooral het hele stuk zelf.
Bij toeval loop ik in de plaatselijke supermarkt een regelmatige bezoeker van de brunch en viering tegen het lijf. Nog voordat ik kan vragen hoe het met hem gaat, begint hij over de problemen die hij met zijn verslaafde zoon heeft die hem de afgelopen week in elkaar geslagen heeft. Hij loopt zichtbaar moeilijk en grijpt regelmatig naar zijn rug. Ik zie een aantal zware boodschappen op de band staan en help hem door ze in de kar te zetten. Ik besluit hem te helpen de boodschappen in te laden in zijn auto en mee te gaan naar zijn huis om het daarna weer uit te laden en op te ruimen. We praten over de situatie met zijn zoon die hij nu uit huis heeft gezet. En drinken een pilsje na afloop in de mooie zelf aangelegde tuin die hij vol trots aan mij laat zien.
Lees hier het hele verhaal.
Ik mis vaak bij mijzelf die bewogenheid met mensen, die oprechte belangstelling. Wil ik echt weten wie mijn buurvrouw is en haar helpen waar ik kan? En dan is een buurvrouw al een stuk dichterbij dan een buurtgenoot aan de andere kant van de flat. Misschien moet je hier gewoon in gaan oefenen of eigenlijk gewoon doen. Maar hoe en wanneer?
De volgende keer dat er weer eens een pakketje bij mijn buurvrouw wordt bezorgd omdat ik niet thuis ben, zal ik toch eens vragen of ik haar ergens mee kan helpen.