Stuart Murray noemt in zijn verhaal over postchristendom een aantal accentverschuivingen op die we als kerken moeten maken en één daarvan is van maintenance to mission.
Ik schreef daarover:
De christendomkerk werd gedomineerd door pastors, dominees en theologen. Als iedereen in de samenleving christen is en de kerk daarmee status-quo, dan heb je geen evangelisten en profeten nodig. Wie zou je willen bekeren? In de theologieopleidingen trainen we nog altijd mensen voor onderhoud, hoe houden we de mensen binnenboord. Het wordt hoog tijd dat we op de universiteiten leren om evangelist te worden. Nee, niet naar Papua, maar gewoon in Nederland. Ga als theologiestudent eerst maar eens stagelopen of werken in een buurtcentrum of coördinator worden van een straatfeestje. Leer contact leggen, leer de mens kennen.
Tja… en dan blijkt dat je nog wat punten over hebt van je minor en mag je nog een vak uitkiezen. Welk vak zal ik kiezen als ik niet voor maintenance wil gaan? Leer contact leggen, leer de mens kennen, maar welk vak hoort daarbij? Communicatie? Psychologie? Sociale geografie?
Zelf ben ik erg geïnteresseerd in het (on)zichtbare van de kerk/christenen. Hoe staat de kerk bekent? Op welke manier bereik je hedendaagse mensen? In welke mate moeten we gebruik maken van nieuwe media, marketing en rssfeeds? Is het zinnig als theoloog of dominee om de volgende woorden te kennen; Blackberry, hyves, Linkedin, RSS, viral etc? En zo ja, hoe verkrijg je die kennis? Is een vak popular culture afdoende? Moet ik het vak ‘nieuwe media en digitale cultuur‘ volgen of is het beter om bij wijsbegeerte een laag dieper te steken en ‘sociale en culturele wijsbegeerte’ volgen?