In de afgelopen twee jaar is er een onderzoek gehouden onder reformatorische en gereformeerde studenten naar hun geloofsleven en met name in hun relatie met de kerk. De zomereditie van de Sensor-nieuwsbrief kopte met de woorden: De gereformeerde student: positief kritisch. Het ND van vandaag gaf een andere kop aan het onderzoek: Preken spreken studenten niet aan. (deel 1, deel 2)
Nu wil ik niet gaan bakkeleien over de beste of meest aansprekende kop, maar mijn kop geeft het toch net iets beter weer. :) Als student kom je in een academische wereld terecht waarin alles draait om de juiste redenering, de beste argumenten en vooral de wetenschappelijke verifieerbaarheid. Elke dag ben je daarmee bezig, zelfs met je huisgenoten en verenigingsgenoten. Zonder sluitende bewijsvoering doe je niet mee in de discussie.
Tja, en dan kom je zondag in de kerk en wordt er een verhaal afgestoken met misschien wel een leuke verhaallijn, maar totaal geen argumentatielijn. Er worden een paar spannende vragen gesteld, je gaat er goed voor zitten en voordat er 1 argument valt is het amen alweer uitgesproken. Heb ik het gemist? Of blijven ze gewoon onbeantwoord? Als twijfelende en kritische student spreekt dat niet echt aan, laat staan tot de verbeelding. Toch is het maar zeer de vraag of de student echt zit te wachten op een gloedvolle bewijsvoering van de schepping, uitverkiezing of drieeenheid. Niet alleen omdat dit lastige thema’s zijn, maar vooral omdat je als student toch continue opzoek bent naar de zwaktes in betogen en theorieen. Wanneer ben je echt overtuigd? Een student is uberkritisch en dat hoort bij het studentzijn. Verwacht het daarom niet van een preek van 20 minuten, maar lees goede boeken. (met elkaar)
Tot slot: Het leek het ND een goed idee om de studenten dan zelf maar een preek te laten schrijven. Een preek die wel over geloofstwijfel gaat en die de kritische student wel moet aanspreken. Zelf vind ik het maar een rare wedstrijd, een beetje in de trand van; laat dan maar zien of je het zelf beter kunt. Alsof de beste scheepslui aan wal staan…
Ik heb geen ambities.
grinnik, in de afgelopen 15 jaar is er dus erg erg weinig veranderd. Behalve dan dat zo’n onderwerp de krant haalt, da’s weer een vorm van winst.
En wat betreft de kop: journalisten hebben een neus voor tegenstellingen, ze denken dat dat beter verkoopt.
ueberkritisch is juist leuk, zeker in de kerk; wie weet helpt het ons om het rationalisme achter ons te laten en gewoon eerlijk toe te geven: Ik geloof. Ik geloof een verhaal, een goed verhaal, en wil in een gemeenschap dat verhaal verwerkelijken.