Boele Ytsma was onlangs in het programma Herberg de Verandering. Er zijn al een heleboel reacties geweest op het programma, veel mensen herkenden zich in Boele. Lees de reacties na op zijn weblog of op de programmasite.

Toch wil ik er ook nog enkele woorden aan wijden, aan de hand van een klein voorbeeldje.

Klik eens op bovenstaande foto, afgelopen zomer geschoten in Lapland tijdens een fantastische trektocht. Als je goed kijkt, kun je ongeveer drie kruizen tellen die het ‘pad’ markeren. Het pad loopt dus ongeveer middendoor. Nu zijn er vele manieren om het pad te volgen. 

Ga bij het kruis staan, zoek het volgende kruis en loop in rechte lijn naar het volgende kruis.

Laat je meenemen door de omgeving, maar houd de kruizen in het oog.

Check of de opeenvolgende kruizen kloppen volgens de aangegeven route op de kaart, gebruik zonodig het kompas en zoek aanknopingspunten.

Zoek voetsporen van eerder gebruik…, etc.

Al deze manieren zijn prima verdedigbaar, al deze types kom je ook tegen onderweg. (al was er op deze route bijna niemand…)

Wat dat betreft lijkt het mi een beetje op geloven. Het is grotendeels afhankelijk van karakter, levensvisie en ervaring. Wat kun je aan, wat kun je handelen, niet iedereen komt terug zoals Boele. Soms snappen mensen niet wat wij bij Stroom doen, waarom wij niet gewoon lid zijn van de gkv en al helemaal niet waarom we voor zo’n onduidelijk project kiezen. Er ligt bijna niks vast, alles is onzeker. Hoe doen jullie dit, wat zeggen jullie daarover, hoe is dat geregeld?  Tja, dat weten we nog niet eigenlijk… Daar zijn we nog niet over uit… Moeten we het nog over hebben… De tijd zal het uitwijzen… etc…
Soms volgt er dan (h)erkenning, soms vervreemding. Gestructureerde mensen vinden het lastig om zwervende mensen te begrijpen. Zwervende mensen daarentegen vinden dat gestructureerde mensen vaak hun zekerheid bouwen op verkeerde dingen.

Zoekend geloven, straight geloven, volgens mij kan dat prima samen, als beiden maar af en toe het kruis weer tegenkomen. Het samen (Boele en Andries) neerzetten van het kruis was daarom een prachtig beeld, het druilerige weer maakte het helemaal af. Erkenning van elkaars manier van wandelen, herkenning van dezelfde bestemming. Samen onderweg.