De problemen met YfC in de Baarsjes laten zien hoe lastig het is om de juiste toon te vinden op het speelveld van jongeren/buurtwerk. Inmiddels heeft de stadsdeelvoorzitter zijn ontslag ingediend en wordt gekeken of ze de samenwerking met YfC kunnen stopzetten. Dat het stopzetten ongeveer een miljoen kost en het jongerenwerk mogelijk stil komt te liggen, lijkt de stadsdeelraad niet te weerhouden. Allemaal uit angst voor de mogelijke zieltjeswinnerij. Parool noemt het een hopeloze spagaat, ik hou het bij een ingewikkeld maar ook interessant dilemma.
Met het vak Praktische Theologie van de zorgpraktijk heb ik het volgende – in mijn ogen - verhelderende model geleerd. 
Dit model laat zien op welke manieren je pastoraat kunt bedrijven en je zou kunnen zeggen dat YfC vooral focust op presentie, aanwezig zijn in de buurt en daarnaast een beetje therapeutisch, namelijk de jongeren verder helpen. Het probleem is eigenlijk dat YfC normaliter ook de derde poot gebruikt in haar werk, namelijk de verkondigende rol. Indien het zo uitkomt kunnen er gesprekken plaatsvinden over het christelijk geloof. Nu is het voor de Baarsjes zo afgesproken dat deze poot niet gebruikt gaat worden, maar hoe kun je de rol van metgezel aannemen als je niet iets van je eigen identiteit mag laten zien? De Baarsjes vroegen niet alleen om hun christelijke identiteit op de achtergrond te houden, maar ook om haar identiteit te verloochenen. Wat is wijsheid?
Een ander groot nadeel van een aanbesteding a la YfC in de Baarsjes is dat het werkt met efficiency-normen, kosten-baten-analyses en meer van dergelijke termen. Ik denk dat wanneer je echt aanwezig wilt zijn in de buurt en meer wilt betekenen in de levens van de jongeren, dan moet je inefficient zijn. Presentie als enige agendapunt. Dat is een kunst. Niet alleen voor de YfCmedewerkers, maar ook voor de sponsoren en beleidsmakers. Wij houden nou eenmaal van doelen, targets en tijdspaden.
Hoe de linkse media soms reageert op goedbedoelende christenen is natuurlijk op zichzelf heel hypocriet, maar ik vind toch dat YfC zich beter had kunnen/moeten voorbereiden en niet zomaar ergens instappen. Het is een gemiste kans en beschadigd vertrouwen is altijd moeilijk te herstellen. Jammer.
http://relirel.wordpress.com/2008/11/18/post-christen-dom/
Of YfC “zomaar ergens is ingestapt” dat weet ik niet, wel weet ik dat de gekozen constructie al gauw ergens spaak gaat lopen als er geen vertrouwen en tolerantie is. Uiteraard moet die tolerantie ook bij YfC zitten: er mag geen onderscheid gemaakt worden in welke jongeren benaderd en betrokken worden. En zodra een missionaire beweging gevraagd wordt zijn missie neer te leggen en eigenlijk gewoon te doen, wat een andere groep óók zou kunnen doen,dan moet er achter de oren worden gekrabt..willen wij dat dan wel? Die overweging moet ook bij de stadsraad uitgewerkt worden want hoe eerlijk en haalbaar is het dan? Als er een homogerichte organisatie goed in jeugdwerk zou zijn, wat wordt er hun dan in de weg gelegd? Daarin ligt uiteindelijk ook een stuk verdraagzaamheid van de politiek en de betrokken groeperingen, of beter gezegd: de afwezigheid van verdraagzaamheid. Ik ben het daarin wel met Peter eens, dat daaral gauw een stuk hypocrisie ligt. De gemiste kans vind ik evenwel discutabel: als ik een stuk werk toevertrouw aan een stichting van een bepaald signatuur, dan moet het mij gaan om de uitvoering van dat werk – uiteraard zal de stichting dan in zijn eigen netwerk vissen en werven! Dat lijkt mij hun goed recht, zo niet, dan week je inderdaad de identiteit van de stichting los.. en blijkbaar loopt het betreffende werk dan niet zo glad. Ik onderschrijf de inefficiëntie – maar dat betekent dus al gauw dat je als christelijke beweging los moet stellen van het openbaar gefinancierde. Dat doet pijn, maar is wel eerlijk en bevrijdend! (link Dan kán je op de bank blijven zitten, opschuiven en een arm op iemand schouder leggen)
[...] In de afgelopen weken ben ik erg vaak gestuit op het aloude thema; de rol van de kerk in de maatschappij. In welke mate hoort daar welzijnswerk bij en hoe verhoudt zich dat tot haar verkondigende rol? Kan dergelijk werk gefinancierd worden door de overheid of moet ze zich daar verre van houden? Drie momenten: Enige tijd geleden was ik bij een verkiezingdebat van Amsterdamse lijsttrekkers, georganiseerd door de Protestantse Kerk Amsterdam. Een van de onderwerpen was scheiding van kerk en staat. Een beladen thema, zeker in Amsterdam met de perikelen rondomYouth for Christ in de Baarsjes. Zie eerdere post. [...]