De problemen met YfC in de Baarsjes laten zien hoe lastig het is om de juiste toon te vinden op het speelveld van jongeren/buurtwerk. Inmiddels heeft de stadsdeelvoorzitter zijn ontslag ingediend en wordt gekeken of ze de samenwerking met YfC kunnen stopzetten. Dat het stopzetten ongeveer een miljoen kost en het jongerenwerk mogelijk stil komt te liggen, lijkt de stadsdeelraad niet te weerhouden. Allemaal uit angst voor de mogelijke zieltjeswinnerij. Parool noemt het een hopeloze spagaat, ik hou het bij een ingewikkeld maar ook interessant dilemma.

Met het vak Praktische Theologie van de zorgpraktijk heb ik het volgende – in mijn ogen - verhelderende model geleerd. hermeneutischpastoraat

Dit model laat zien op welke manieren je pastoraat kunt bedrijven en je zou kunnen zeggen dat YfC vooral focust op presentie, aanwezig zijn in de buurt en daarnaast een beetje therapeutisch, namelijk de jongeren verder helpen.  Het probleem is eigenlijk dat YfC normaliter ook de derde poot gebruikt in haar werk, namelijk de verkondigende rol. Indien het zo uitkomt kunnen er gesprekken plaatsvinden over het christelijk geloof.  Nu is het voor de Baarsjes zo afgesproken dat deze poot niet gebruikt gaat worden, maar hoe kun je de rol van metgezel aannemen als je niet iets van je eigen identiteit mag laten zien? De Baarsjes vroegen niet alleen om hun christelijke identiteit op de achtergrond te houden,  maar ook om haar identiteit te verloochenen. Wat is wijsheid?

Een ander groot nadeel van een aanbesteding a la YfC in de Baarsjes is dat het werkt met efficiency-normen, kosten-baten-analyses en meer van dergelijke termen. Ik denk dat wanneer je echt aanwezig wilt zijn in de buurt en meer wilt betekenen in de levens van de jongeren, dan moet je inefficient zijn. Presentie als enige agendapunt. Dat is een kunst. Niet alleen voor de YfCmedewerkers, maar ook voor de sponsoren en beleidsmakers. Wij houden nou eenmaal van doelen, targets en tijdspaden.