Here comes everybody - Clay ShirkyTussen alle blogs en twitterstreams door heb ik me door een boek over digitale netwerken geploeterd. Misschien is het pionierswerk, misschien niet, de tijd zal het uitwijzen. Het gaat om het boek ‘Iedereen‘ van Clay Shirky; Hoe digitale netwerken onze contacten, samenwerking en organisaties veranderen.

Neem alleen al het genoemde symposium #pvhk; zonder blog, twitter en facebook had het niet plaatsgevonden of op zn minst niet op deze schaal. Iedereen is het er wel over eens dat het internet en zeker web 2.0 zorgen voor grote veranderingen. Maar wat betekent dat voor de groep(svorming) en de lokaal gerichte gemeenschappen zoals bijvoorbeeld de kerk? Aan de hand van een aantal citaten uit het boek, wil ik een paar opmerkingen maken. Vandaag deel 1.

(1) … En waar het gemeenschapsgevoel telt, wordt professioneel geproduceerde content niet gewaardeerd: hoe slecht mijn stem ook is, mijn kinderen zouden het niet waarderen als ik een mooi gezongen versie van ‘Lang zal ze leven’ van een cd zou laten horen in plaats van zelf te zingen. (p.70)

Het is tegenwoordig redelijk makkelijk om professioneel over te komen, je hoeft geen flyers meer zwartwit te stencillen of je nummer op een bierviltje te schrijven. Je kunt voor weinig geld flyers laten drukken en visitekaartjes regelen en we beschikken zelfs met onze telefoon over exact dezelfde middelen als een bijvoorbeeld een journalist. Iedereen kan publiceren (via een weblog) een community starten (via hyves) of een boek schrijven(via lulu). Toch gebruik je niet je weblog om met je moeder te communiceren of een bandje om ‘lang zal je leven’ ten gehore te brengen. Wanneer gemeenschap de boventoon voert, minimaliseer je het professionele gehalte van de communicatie.

Nu is het zo dat kerken ook steeds meer professionaliseren, kijk bijvoorbeeld naar de steeds betere websites, gelikte flyers en concert-achtige diensten. Aan de ene kant juich ik deze ontwikkelingen toe, een goede website is eigenlijk standaard geworden en een valse noot stoort, maar aan de andere kant (zie citaat) botst dat soms enorm met het gemeenschapsgevoel. Je moét tegenwoordig een (professioneel) talent hebben voor iets, anders ben je niet inzetbaar. En als je een ‘profi-event’ neerzet op zondag, bedenk dan wel hoe lastig het is om én een strak verhaal neer te zetten én geloof(stwijfel) te delen. En wil je een professionele band of pure aanbidding? Ik denk niet dat dit een valse tegenstelling is.

Wat leren we nu van iedereen? Misschien wel de verleiding van professionaliteit. We hebben vele professionele middelen tot onze beschikking, maar de vraag is of ze altijd ingezet moeten worden. Ik denk dat het vaak botst met het gemeenschapsgevoel.

____________________

Ps. Ook ik hoop nog wat toe te voegen aan de ‘blogstream‘ over het symposium ‘Ploeteren voor het Koninkrijk’, maar laat het nog even bezinken.