Ruim twee jaar geleden schreef ik een stukje onder de kop ‘Boele uit Siddeburen‘. Ik schreef oa:

Een pastor van een kerkje in oost-groningen is een verwoet blogger en podcaster en prekenmaker en zoeker en nog veel meer. Hij schrijft op zoekendgeloven.nl best vaak interessante dingen . (…)
Zijn stukjes klinken wellicht wat vaag, maar een beetje scannend is er wel een heldere lijn in te zien.
In de twee jaren die volgden is er veel gebeurd. Boele heeft boeken geschreven, is in verschillende tvprogramma’s geweest, om over radio en krant nog maar te zwijgen. En vandaag kopte het ND; Het afscheid van Boele Ytsma. Boele schreef een blog om zijn terugtrekkende beweging, die al een tijdje voelbaar was, uit te leggen. Er volgden vele reacties. Boele twitterde daar gisteren het volgende over; Bedankt voor alle lieve tweets en reacties! ‘t Voelt een beetje alsof ik op mijn eigen begrafenis ben. ‘k Word er gewoon vrolijk van! :-) En als je die reacties leest krijg je inderdaad een beetje dat gevoel. Morgen z’n laatste dag als @boeleytsma. Maf.
Nico-Dirk en Jos Douma hebben al twee lezenswaardige stukjes geschreven over Boele’s terugtrekken uit de online wereld. Ik wil daar verder niet teveel aan toevoegen. We zijn tochtgenoten geworden, al blijf ik voorlopig nog wel op de digitale paden.
Toevoeging (half uur later)
Boele doet alles maximaal. Hij brak het kathedraal van zeker weten volledig af, ging onbegrensd zoekend geloven, stortte zich compleet op het internet, op alle platformen was hij aanwezig en onlangs is hij begonnen met hardlooptrainingen. Nee, niet gewoon af en toe hardlopen, maar gelijk voor het maximale – de marathon – en het liefst ook nog realtime te volgen via latitude. En nu moet het internet eraan geloven. Geen hyves, facebook, twitter, alles.  Ik kan jaloers zijn op zo’n volledige inzet en focus. Ergens vol voor gaan. Holistisch enzo, misschien daardoor wel authentiek. Extreem? Ja misschien wel. Kan het anders? Vast. Niet voor Boele. Niet nu. En voor mij?