Door deze uitzending van Pauw en Witteman zat ik gisteravond in De Kleine Komedie. Een impulsaankoop, direct na de uitzending, maar wel eentje waar ik absoluut geen spijt van heb gehad. Het was een heel erg goede voorstelling.

De ‘hete vrede’, de periode waarin we nu leven. Een periode zonder jaartallen. Of toch niet? In 2060 leert de kleinzoon van Claudia de aanslagen uit z’n hoofd en vraagt aan oma wat ze toen deed.

“TV kijken, jongen…” (eindje verderop, voor het huiswerk van aardrijkskunde) “En wat deed je toen de gloeilamp werd afgeschaft?” “Hamsteren, massaal inslaan met zn allen, want ja, dat licht was zo mooi…”

Terwijl ze zo graag een verzetsheld had willen worden, maar ja, er was geen oorlog…

Oma, was jij goed of fout tijdens de hete vrede?

Verder gaat ze los op het NSBgedrag van de Nederlanders. Zoals filmpjes over zoenende Yolanthe’s in parkeergarages. En over de omgekeerde wereld. Vroeger zeiden cabaretiers dat het in Den Haag leugenachtige zakkenvullers waren en nu zeggen ze dat zelf. Of, ze bedachten grappen over dat mensen met lelijke ruitbroeken maar extra belasting moesten betalen omdat ze het straatbeeld vervuilden. Nu worden er serieuze voorstellen gedaan voor een kopvoddentax, omdat het zo lelijk is…

Zeer boeiend. Met een soort helikopterview kijken naar je eigen leven/tijdsperiode. Hoe sta ik eigenlijk in het leven? Maak ik wel echte keuzes of waai ik gewoon mee met de winden van de tijdgeest? Een tijd waarin iedereen doet alsof ze zelf koning zijn, aldus het sprookje bijna aan het einde van de voorstelling…

Tussendoor zong ze allemaal liefdesliedjes, want:

Ik twijfel aan alles en wat ik zeker weet dat zing ik.

De komende maanden lijkt ze behoorlijk uitverkocht, maar voor het najaar zijn er vast nog volop kaarten te krijgen. Ik zou het doen.