Het heeft even geduurd, maar dan toch eindelijk deel 2 over het inspirerende boek van Shane Claiborne, ‘Hoe Jezus de wereld op zijn kop zet’. Vanmiddag uitgelezen en gebeden dat dit boek me mag blijven irriteren, appelleren en inspireren.

Het belangrijkste wat Claiborne me leerde is dat het uiteindelijk niet draait om allerlei vraagstukken rondom onrecht, gerechtigheid en bijvoorbeeld gemeenschapsmodellen, maar dat het gaat om mensen. En misschien wel juist je buren. Schuif ik het af via een overschrijving naar giro 555 of laat ik me (ook!) confronteren in en met mijn omgeving?

Het is veel comfortabeler om de armen geen gezicht te geven. (…) We kunnen vrijwilliger zijn bij een maatschappelijk project, of overgebleven voedsel en kleding uitdelen, zonder ooit ons huis, ons bed of onze tafel te hoeven delen.

Ik weet niet zeker of Jezus gaat zeggen:’Toen ik hongerig was, heb je geld gegeven aan giro 777, en zij hebben mij eten gegeven’, of:’Toen ik naakt was, heb jij je kleren aan het Leger des Heils gegeven en zij hebben mij gekleed’. Jezus zoekt geen weldoeners op afstand. Hij zoek concrete daden van liefde.

Ja, ik vond en vind Shane af en toe behoorlijk radicaal, soms te radicaal, maar wellicht komt dat vooral doordat ik een vrij doorsnee leven leid en ik daardoor af en toe de aansluiting lijk te missen. En zegt dat dan meer over zijn leven of over de mijne…?

Ook rondom dat ‘vraagstuk van gemeenschapsmodellen’ zei hij interessante dingen, hij haalde onder andere Bonhoeffer aan;

de persoon die zijn droom van gemeenschap liefheeft, zal gemeenschap vernietigen (zelfs als zijn intenties oprecht zijn), maar de persoon die de mensen om hem heen liefheeft, zal gemeenschap creëren.

Tuurlijk, blijf doordenken wat je doet, maar doe het ook vooral en doorbreek die veilige afstand.

(deel 1 over de zekerheid van het concrete discipelschap kun je hier lezen)