Archives for category: bewogenheid

Bijna drie jaar geleden maakte ik bovenstaande foto en enkele dagen later maakte Rob Haster daar een mooi gedicht bij. Met toestemming publiceer ik het ook hier.

Blokkendoos vol verhalen
lijnen van levens
Ogenschijnlijk speels verward
stapelbaar, maar los
In de wakkere wereld
van betonnen dynamiek
sluimert in het samen een
ongedeelde eenzaamheid
parallelle werelden onzichtbaar
in universum van grijs en glas
De Speler ontraamt de doos
schetst in spel de droom
speelt in de verhalen
vraagt
 dromend wakker te zijn
vraagt
met hem
 luisteraar en speler te zijn
in blokkendozen vol
verhalen

Waarom ik dit nu weer hier plaats? Omdat deze blokkendoos ongeveer een jaar geleden op de slooplijst werd geplaatst, daar veel kritiek op kwam en vervolgens voor 1 euro te koop werd aangeboden. Inmiddels hebben veel partijen zich gemeld en is eigenaar Rochdale  uiteindelijk bij 1 partij uitgekomen, het consortium ‘de flat’. Met hen zijn de gesprekken in een vergevorderd stadium. De overdracht zou 1 januari 2012 plaatsvinden, maar dat is niet gehaald.

Wat is hun plan?

Het concept genaamd De Flat geeft Kleiburg een ’tweede leven als woongebouw’ en gaat uit van kluswoningen en een tv-serie. Het concept van zelfklussen geeft de koper een grote mate van keuzevrijheid in de grootte van de woning, onder het motto ‘meters maken’: de koper bepaalt zelf het aantal stramienen dat men wil afnemen en mag horizontale of verticale verbindingen maken. Men koopt de woning casco en verzorgt daarna zelf de indeling, de afwerking en de inrichting van de woning. (…) De galerijen worden opgeknipt om zo buurtjes te creëren van zo’n 4 à 5 woningen. (…)In de plint zijn diverse functies gepland zoals horeca, sport, een kinderdagverblijf en tijdelijke voorzieningen naast de bergingen en fietsenstallingen. (…) Door de actieve doelgroep van zelfklussers, een menging van wonen en voorzieningen en door een activiteiten programma wil men een verbinding maken tussen De Flat en de buurt.

(bron zuidoost.nl)

Lees nu nog een keer het gedicht… combineer dat met bovenstaande ideeën… en denk dan aan onze (en velen met ons) idealen van een woongroep…

Bijna profetisch toch?

Ps. Inmiddels wat verder rondgegoogeld en een projectsite gevonden van het consortium de flat, meermetersmaken.nl. Daar staan ook impressies van de plannen. Nu nog twee rechterhanden…

Vandaag werd in het ND geschreven over een opmerkelijk artikel van Jakob van Bruggen (nieuwtestamenticus GKV) in het blad Nader Bekeken. Van Bruggen hekelt het ideaal van de missionaire gemeente; ‘wie in een belegerde stad woont, moet niet aan stadsvernieuwing doen, noodzakelijk onderhoudswerk is voldoende.’ En dit ideaal van de missionaire gemeente voedt het virus van een kerkelijk minderwaardigheidsgevoel, volgens Van Bruggen.

Wat het precies is, weet ik niet, maar het artikel triggert mij. Mijn gedachten schieten allerlei kanten op, dus of hier nog iets gestructureerds uitkomt, weet ik nog niet. Het idee dat wij soms te hoge idealen hebben mbt de kerk en de huidige kerk vaak als te minderwaardig zien, roept veel herkenning op. Het doet mij ook denken aan een eerder aangehaald citaat van Bonhoeffer:

de persoon die zijn droom van gemeenschap liefheeft, zal gemeenschap vernietigen (zelfs als zijn intenties oprecht zijn), maar de persoon die de mensen om hem heen liefheeft, zal gemeenschap creëren.

En mijns inziens heeft Van Bruggen daar wel een punt te pakken. Het té weinig zien van wat er al is en het simpelweg té weinig houden van de mensen om ons heen. Terug naar de eenvoud en de zweetvoeten :-)

Toch irriteerde het stuk mij ook wel een beetje. Voor een deel heeft dat te maken met de gekozen stijlfiguren. Je poneert eerst de (in jouw ogen!) belangrijkste idealen, plakt die op je ‘tegenstander’ (missionaire gemeente) en je fakkelt vervolgens die idealen helemaal af. Neem als voorbeeld het ideaal van de duidelijkheid;

de kerk moet duidelijk zijn voor iedereen in ons taalgebied. Liederen, preken, gewoonten moeten direct te begrijpen zijn voor ieder gemeentelid, voor alle leeftijden en voor elke binnenkomende Nederlander. (..)

Let op de woorden, iedereen, direct, alle en elke. Vervolgens is het voor de schrijver natuurlijk erg makkelijk om te beargumenteren dat dit soms moedeloos kan maken en niet realistisch is. Verander je het woord ‘duidelijk’ in ‘volgbaar’ of ‘begrijpelijk’ en gebruik je woorden als ‘zoveel mogelijk’ en vermijdt je woorden als ‘direct’ dan is het opeens best een goed ideaal. Er is vast een spreekwoord voor zo’n redenering, maar die weet ik even niet. Je creëert een gedrocht en dat fakkel je af. Tja.

Een ander voorbeeld:

Veel christenen zijn vandaag ontevreden en onvoldaan wanneer hun gemeente niet groeit en buitenstaanders niet bereikt worden. Het gaat dus niet over ontevredenheid over het persoonlijk christen-zijn, maar om ontevredenheid over de kerkelijke gemeente. Het is een ontevredenheid die men eigenlijk meer aan anderen verwijt dan aan zichzelf.

Klinkt mij als een soort jij-bak in de oren. Natuurlijk zit er een kern van waarheid in deze quote, maar om nou zo keihard te zeggen dat het alleen maar gaat om verwijten aan de ander en niet aan zichzelf. De meeste mensen die ik ken en enthousiast zijn over missionair gemeente-zijn (whatever that may be) zijn echt niet zelfingenomen over hun eigen (missionaire) leven. Het is namelijk iets wat super moeilijk in je eentje te doen is, waardoor support van mede-christenen (dus ook kerk) erg belangrijk is.

Tot slot, dat minderwaarheidsgevoel uit zich volgens Van Bruggen in een paar punten. Ik noem de laatste;

(..) christenen worden soms in steeds grotere mate afhankelijk van de niet-gelovigen. (..) Dit leidt tot uitholling van de prediking en reductie tot een paar thema’s als liefde en sociale bewogenheid.

Klinkt mij eigenlijk wel als muziek in de oren. Van uitholling is geen sprake volgens mij. Kijk maar eens wat dat doet met mensen als Shane Claiborne.

Terugkomend op die beeldspraak aan het begin, van de belegerde stad. Wat nu als dat beeld niet klopt? Er zijn genoeg voorbeelden te bedenken van onderhoudsmomenten op het verkeerde moment…

 

(Lees voor een goede en wat meer genuanceerde samenvatting de blogs van Jos Douma. hier en hier)

Afgelopen week was ik nauw betrokken bij twee hele mooie evenementen, de veelbesproken #contrastnacht en de doop van onze dochter Maren. In beide gevallen kwam er een soort kernenergie vrij doordat je je kwetsbaar opstelde. Mooi.

Bij de contrastnacht lieten we de invulling bepalen door de bezoekers, we hadden alleen als kern de zaligsprekingen. Kwetsbaar, want wordt het wel een avondvullend programma? Houden we de schwung en flow er wel in? Kwetsbaar ook, want wat betekent theologie als je het confronteert met ongedocumenteerden of zachtmoedigheid of treurenden. Wat als je alle mooie en vele woorden die theologie rijk is afpelt en uitkomt bij de kern? Ja, inderdaad dan ontstaan er mooie dingen. Dan komt er energie vrij en ontstaat er een superavond waar velen zijn geinspireerd, mijzelf incluis.

Bij de doop van Maren gingen we ook in alle kwetsbaarheid op zoek naar de kern. Een grasveld, een groep mensen, een naakte baby en een bak water. We moesten letterlijk op de knieen om Maren door het water heen te halen. Kwetsbaar, want geen houvast via liturgie, (sacrale) ruimte. Het symbool moest genoeg zijn.

En zoals Martijn Horsman zei (via tweet Inger):

“We hebben geen kerkgebouw, alleen water. Meer hadden de eerste christenen ook niet nodig.” (@MTHorsman #doop dochter @akkertje #ontroerend)

En ja, ook daar kwam energie vrij. Ontroerend, mooie liederen; zegen en schepping. Vele enthousiaste reacties. Een doopfeest dat we niet snel zullen vergeten.

Zullen we de term kernenergie weer rehabiliteren en gebruiken in deze (m.i.) veel mooiere context dan iets met splijtende kernen?