Mapple – The Simpsons
Zo werden de emergers vandaag beplakt in het ND; hippe, bloggende gemeentestichters. En ook via goedgelovig werd ik gewezen op de emergen’t'cy DIY kit met zonnebrillen, appeltjes en postmoderne dudes. Ik zal mezelf niet direct rekenen tot de emerginghoek, althans op dit moment ben ik nog weinig praktiserend in die richting, maar als ik kijk naar de typering dan herken ik mezelf ook absoluut niet. Ja, ik blog en ja ik kan dat ook vanaf mn telefoon, maar ik heb geen appeltje(beetje duur helaas), geen zonnebril, gebruik geen gel en een dude ben ik al helemaal niet. Ben je hip als je blogt?? Volgens mij niet en als ik zo wat rondkijk in de bloggende vriendenkring is hip niet het eerste woord dat me te binnen schiet.
“Is er iets mis met hip dan? Je wilt het in alle toonaarden ontkennen.”
Nee, maar het is zo’n buitenkant-typering, waardoor je niet tot de kern komt; authenticiteit. Dat is een term die ik eerder zou willen plakken op de emergers. Emergers: graag, anders, echt, totaal, etc.
____
Om het stuk iets meer recht te doen, hier nog wat meer:
(EC) … een postmoderne vorm van gemeente zijn, waarin christelijke tradities hebben plaatsgemaakt voor creatieve, experimentele vormen. Waarin oude rationele zekerheden van moderniteit en verlichting plaatsmaken voor creatief herontdekken van een verhaal, vol van mysterie en verwondering.
(…)de monastieke stroming is de moeite waard om kritisch te volgen als het gaat om het werkelijk toerusten van discipelen en het stichten van echte gemeenschappen. Maar zeker waard om belangstellend te volgen vanwege de goede aansluiting bij de Europese continentale cultuur, meer dan de Angelsaksische Emerging Church . (?? De NLversie van EC matcht prima met monastiek volgens mij, JOH)
In het ND van afgelopen zaterdag stond een heftig artikel van Wubbo Scholte over het regeltjes-klimaat in de kerk. ‘Kerkelijke regelzucht nekt het geloof’ Het zijn niet perse nieuwe geluiden, maar toch staat het weer eens groot zwart op wit in de krant. Enkele citaten:
Noem het maar neo-conservatief: een stukje vernieuwing mag, maar ondertussen wordt vastgehouden aan een overgecontroleerde regelgeving met een sterk wantrouwen voor alles wat buiten en vreemd is. Opwekkingsliederen mogen, maar niet te veel. Kerkelijke werkers mogen een stichtelijk woord spreken in de eredienst, maar onder strikte voorwaarden.
In deze krant stond het verhaal van een verstandelijk gehandicapte jongen die een cursus gevolgd heeft om met zijn handicap meer te gaan participeren in de kerk. Hij komt er op uit dat hij zondags graag wil collecteren. Maar helaas, de kerkenraad vindt dat dit volgens de regels niet kan, en zijn voorstel wordt afgewezen.
Welke geestelijke gesteldheid gaat er schuil achter deze regelcultuur? Dan denk ik aan de beweging van het farizeïsme. (…)Als angst voor overtreding de belangrijkste drijfveer wordt voor de regelgeving, ontstaat er wetticisme en vervreemding van de warme omgang met God.
Pittige tekst, wederom stof tot nadenken. Lees hier het hele artikel en zie hier meer sprekende kerkelijke cartoons.