Archives for category: cultuur


Volgens mij zit er een goede redactie bij DWDD, een redactie die behoorlijk in de gaten heeft wat er leeft binnen (een bepaald deel van) ons mensen. Oke, soms zijn ze iets té Amsterdams en schoten ze door in de discussie rondom Cruijff en Van Gaal. Maar vaak zitten ze aardig goed. Bijvoorbeeld afgelopen vrijdag.

De berichtgeving rondom Friso. Daar is veel over te doen en er was meer dan genoeg over gezegd. Bij DWDD voelden ze dat goed aan door de uitzending van vrijdag na het dramatische nieuws van die middag af te sluiten met nummers van hoop en troost. Even stil en een beetje bezinnen. En binnen de snelheid van DWDD ruimte creëren om te beseffen dat Friso een man is, een vader is en een moeder heeft. Dat was wel nodig.

Ik vind dat mooi.

 

____________

Ps. Geen idee hoe deze uitzending geland is trouwens, want ik mis mijn thermometer voor een tijdje. Dus wellicht is deze post mosterd na de maaltijd of de zoveelste post daarover. Sorry dan.

Op Hervormingsdag 1967 schreven 24 predikanten een Open Brief aan de broeders en zusters in de Nederlands Hervormde Kerk. De kerk was na de oorlog teveel op de apostolaire toer en daardoor teveel bezig met verantwoordelijk-staan-in-de-wereld, aldus de schrijvers. Naderhand vaak aangeduid als een schrijfsel tegen de vermaatschappelijking van het heil. [NB, voor de vrijgemaakten onder ons, dit is NIET de bekende open brief die het ontstaan van de NGK mede heeft veroorzaakt.]

Ik ga voor een vak over de jaren zestig een paper schrijven over deze brief. Zo op het eerste gezicht heb ik helemaal niks met deze brief, maar naar mate ik er meer over nadacht zag ik wel een interessante parallel met het heden. Onlangs schreef ik namelijk over de verschuiving van de nadruk op zekerheid van het geloof naar de zekerheid van het concrete discipelschap. Een verschuiving die ik zelf ook ervaar. Het lijkt er namelijk op alsof we weer net als na de oorlog de relevantie van het geloof willen laten zien in de samenleving. Het geloof is (of zou moeten zijn) pas relevant als het impact heeft en zichtbaar is in onze omgeving. Of, met een citaat van Steve Timmis (totalchurch):

‘Wij gedragen ons altijd naar wat we geloven, anders is ons geloof alleen maar denken’

Zou het kunnen zijn dat mede door die open brief en de daaropvolgende getuigenis uit 71 de focus weer is verschoven naar de confessie, het denken? Of is dat veel te simpel gesteld? Ik wil terugduiken in die context van eind jaren zestig om te zien of we inderdaad parallellen kunnen trekken met het heden. Wat waren destijds de overwegingen en hoe werd het ontvangen?

Om alvast het debat een beetje te typeren:

De briefschrijvers werd verweten dat:

… ik het gevoel heb dat u niet in gesprek bent met de situatie en met de wereld waarin wij nú geroepen zijn het Evangelie te verkondigen. (Hervormd Nederland, 18 nov 67)

En de (aanhangers van de) briefschrijvers schreven oa:

Er is een apostolaat ontstaan, dat inderdaad zich over de wereld heen wil buigen, maar dat niet de wil en de kracht bezit, zich weer uit haar op te richten. (Kerkblaadje, 17 nov 67)

En een prangende vraag tot slot:

In Hervormd Nederland wordt geen enkele poging gedaan recht te doen aan wat de verontrusten beweegt en evenmin wordt ingegaan op de vraag die de schrijvers in de „Open Brief” stellen: „Zou het kunnen zijn dat wij ons geloof overschat en de wereld onderschat hebben? (De Waarheidsvriend, 30 nov 67)

Boeiende thematiek en best actueel.


Door deze uitzending van Pauw en Witteman zat ik gisteravond in De Kleine Komedie. Een impulsaankoop, direct na de uitzending, maar wel eentje waar ik absoluut geen spijt van heb gehad. Het was een heel erg goede voorstelling.

De ‘hete vrede’, de periode waarin we nu leven. Een periode zonder jaartallen. Of toch niet? In 2060 leert de kleinzoon van Claudia de aanslagen uit z’n hoofd en vraagt aan oma wat ze toen deed.

“TV kijken, jongen…” (eindje verderop, voor het huiswerk van aardrijkskunde) “En wat deed je toen de gloeilamp werd afgeschaft?” “Hamsteren, massaal inslaan met zn allen, want ja, dat licht was zo mooi…”

Terwijl ze zo graag een verzetsheld had willen worden, maar ja, er was geen oorlog…

Oma, was jij goed of fout tijdens de hete vrede?

Verder gaat ze los op het NSBgedrag van de Nederlanders. Zoals filmpjes over zoenende Yolanthe’s in parkeergarages. En over de omgekeerde wereld. Vroeger zeiden cabaretiers dat het in Den Haag leugenachtige zakkenvullers waren en nu zeggen ze dat zelf. Of, ze bedachten grappen over dat mensen met lelijke ruitbroeken maar extra belasting moesten betalen omdat ze het straatbeeld vervuilden. Nu worden er serieuze voorstellen gedaan voor een kopvoddentax, omdat het zo lelijk is…

Zeer boeiend. Met een soort helikopterview kijken naar je eigen leven/tijdsperiode. Hoe sta ik eigenlijk in het leven? Maak ik wel echte keuzes of waai ik gewoon mee met de winden van de tijdgeest? Een tijd waarin iedereen doet alsof ze zelf koning zijn, aldus het sprookje bijna aan het einde van de voorstelling…

Tussendoor zong ze allemaal liefdesliedjes, want:

Ik twijfel aan alles en wat ik zeker weet dat zing ik.

De komende maanden lijkt ze behoorlijk uitverkocht, maar voor het najaar zijn er vast nog volop kaarten te krijgen. Ik zou het doen.