Archives for category: gemeentestichting

Europe Advance - Planting life-giving churches Europe Advance heeft een grootse visie voor Europa. Duizenden kerkplantingen in een post-Christian Europa. Super mooi, maar waarom heb ik nog geen enthousiaste berichten gelezen in de blogosphere?Dat bevreemde mij toch enigszins, aangezien het ook werd genoemd in ND en Friesch Dagblad, dus ik ben op digitale verkenningstocht gegaan.

Afgelopen weekend organiseerde deze club Innovate 2009, een conferentie om geïnspireerd te worden over kerkplanting. Sebastiaan van Wessem, de coördinator van de Nederlandse tak en tevens algemeen secretaris van de VPE, organiseerde dit in ‘zijn’ kerk, de HICC. Hij ziet dat in de evangelische hoek vaak ad hoc gemeentes worden gestart, zonder dat er visie is voor de omgeving.  Ik kon me goed in dat beeld vinden en raakte nieuwsgierig. Op de website vond ik een mooie brochure van de organisatie. Het beschrijft visionaire pioniers, handelingengemeentes, strategische steden en core values als: ze vermenigvuldigen zichzelf door het opleiden van nieuwe leiders en planten van dochtergemeentes. Sebastiaan maakt zich ook zorgen over de in Martijns onderzoek gesignaleerde beperkte mate van ‘buurtonderzoek’ bij het beginnen van een gemeente; ‘Definieer eerst maar eens je doelgroep, hoe je ze gaat bereiken en welke middelen je hebt.’

Allemaal prima, maar… ja, wat eigenlijk? Was het de helderheid van ‘ start met minimaal 10.000 euro en 25 volwassen’ was de visie van duizenden plantingen te groots of waren het de resources op de website?

- Church Planting: 1st Year Preparations
- 9 Things to Consider When Selecting a Building
- How to Send Out Successful Postcards
- How to Save Money on Postage

Ik weet het niet. Aan de ene kant ben ik blij met elk initiatief voor kerkplanting, maar aan de andere kant vind ik de resources over postcards ed getuigen van weinig contextualisatie en innovatie. Wat vinden jullie? Of waarom hebben jullie er niet over geschreven? Te druk met het ontstaan van de wereld om de komst van duizenden kerkplantingen te verwelkomen?

Deze blogpost is onderdeel van de synchroblog van Emerging Netwerk over het boek ‘Als een kerk (opnieuw) begint’.

Het laatste hoofdstuk van het boek gaat over het opleiden van gemeentestichters. Aangezien ik zelf nog in opleiding ben, wil ik dit hoofdstuk graag tegen het licht houden.

Allereerst wordt de afstand gesignaleerd tussen de academische wereld en de plantingspraktijk op oa sociaal en economisch gebied. Niet alleen kennen de academici dat deel van de samenleving niet voldoende, ook kunnen spontane initiatieven van niet-theologen in de schaduw komen te staan. Om met dat laatste te beginnen. Ik denk dat dat een onoverkomelijk probleem is, je kunt daar bijna alleen maar rekening mee houden door de academische graad weg te laten uit de opleiding. Terwijl – om echt van elkaar te leren – het juist goed is als er een mix ontstaat tussen beide werelden. Het eerste, gebrek aan kennis van de samenleving, zou men kunnen compenseren door al tijdens de opleiding te gaan wonen in de plaats van het beoogde project of in een vergelijkbare wijk. En daar dan ook minstens 1 dag in de week voor vrij te maken, gelijk een goede oefening in het contacten leggen in de buurt.

Bij het inrichten van een opleiding worden 4 randvoorwaarden genoemd.

1. Selectie en assessment – Het lijkt mij een heel goed idee om voordat men aan een dergelijke opleiding begint eerst te gaan selecteren. Niet alleen is het goed voor de persoon zelf om inzicht te krijgen in zijn motivaties en competenties, ook voor de opleiding zelf. Het vergemakkelijkt het sparren. De vraag is alleen hoe je met een selectiemodel voldoende recht kunt doen aan al die verschillende projecten en soorten leiderschap die nodig.

2. Praktijkleren – Het is duidelijk dat in deze tak van sport het goed is om te oefenen en je eigen exposure te ontdekken. Jammer is wel dat er op de eerste echte missionaire master in Nederland (TUKampen) geen ruimte lijkt te zijn voor deeltijd. Wil je die opleiding echt goed in de markt zetten, dan moet je zowel 1 als 2 direct toepassen. Het verhoogt de kwaliteit en voorkomt dat het uitvalpercentage(afgestudeerden ‘gewoon’ op de kansel) hoog wordt.

3. Groepsleren – Belangrijk in de opleiding, maar het lijkt mij vooral belangrijk in het natraject. Zeker als er geen deeltijd wordt aangeboden, zullen de studenten gewoon weinig van elkaar kunnen leren. Ze hebben daarvoor gewoon te weinig ervaring. Zie ook het volgend punt.

4. Coaching – Het heeft mij verbaasd dat er bijvoorbeeld in de GKv wel een hoop geld wordt meegegeven aan gemeentestichters, maar zonder dat er iemand is die dat in coachende zin begeleidt. In Amsterdam wordt dat dan wel opgelost door oa de Amsterdam in Beweging(AiB) en allerhande netwerkdagen, maar of dat afdoende is? En in het boek ligt de focus op contact tussen student en kerkplanter, maar kunnen we het natraject ook zien als onderdeel van de opleiding? Dus blijvende coachende contacten zouden wel mijn voorkeur hebben.

Ik voel veel voor de genoemde derde mogelijkheid van opleiding; praktijkgerichte specialisatie- en nascholingstrajecten. De bekostiging is inderdaad een lastig punt, maar stel nu dat de universiteiten ook hun verantwoordelijkheid nemen in de missionaire praktijk door bijvoorbeeld (goedkoper)les/onderzoeksuren beschikbaar te stellen?

Al het onderzoek van de faculteit Godgeleerdheid aan de VU valt tegenwoordig onder het onderzoeksinstituut VISOR, Religie, Cultuur en Samenleving. Ze moeten dus elk onderzoek ‘buigen’ naar de doelen van VISOR. Stel nu dat Kampen ervoor kiest om 50%(laag percentage) van het onderzoek in dienst te stellen van de missionaire praktijk. Dat levert volgens mij een schat aan relevante informatie op en echt niet minder academisch, gereformeerd, systematisch of wat dan ook.

Om op de titel terug te komen. Het is goed om een toetssteen te hebben in de vorm van een opleiding. Het levert niet alleen kwalitatief betere missionaire planters op, maar ook zet het de plantingspraktijk beter op de kaart. Het zou wel goed zijn als we die toetssteen zien in de vorm van een probeersteen en niet als maatstaf.

Afgelopen week ben ik naar de presentatie geweest van het boek: Als een kerk (opnieuw) begint: Handboek voor missionaire gemeenschapsvorming- Gerrit Noort, Stefan Paas, Henk de Roest en Sake Stoppels. Verschillende media hebben er al aandacht aan geschonken, dus ik houd het kort. (zie RD, RDCVkoers, ND)

Een drietal reacties. Ik vermeld vooral de kritische noten, aangezien het boek al veel veren heeft gekregen in de media…

Hans van Ark – hoofd van de missionaire unit van het Dienstenbureau van de PKN
Naast positieve opmerkingen, had hij ook een paar (in mijn ogen terechte) kritische noten. De schrijvers zijn toch vooral theologen onder elkaar en zou het daarom niet interessant zijn om het meer interdisciplinair te bekijken. Welke nieuwe inzichten kunnen naar voren komen uit bijvoorbeeld sociologie, communicatie, economie etc. (eerdere post)
Daarnaast vroeg hij zich af waarom er niet wat wereldser gedacht kon worden in de opzet van deze dag. Gewoon midden op hoog catherijne bijvoorbeeld en  niet in een kerk, veel te binnenkerkelijk allemaal.

Mechteld Jansen – bijz. hoogleraar missiologie aan de Protestantse Theologische Universiteit
Ze vond het soms een wat defensief boek, er werd veel tegengas gegeven vanwege de bekeringsijver van de evangelikalen. Terwijl volgens haar bekering een werkwoord is in de missiologie. Ook lijkt het alsof gemeentestichting soms een doel op zich is, vanwege targets mbt het aantal te planten kerken.

Siebrand wierda – gemeentestichter van de CGK Via Nova in Amsterdam
Samen te vatten met de volgende woorden; Handboek is er, nu de rest nog. En met de rest bedoelde hij oa gebruik van het boek in de opleiding, praktijk leren, coaching, trainingscentrum, duale opleidingen etc etc. Siebrand gaf aan dat gemeentestichting onwijs moeilijk is, je vele skills eigen moet maken en daar moet je op getraind en gecoacht worden. Dus een theologische verhandeling is leuk, maar de praktijk heeft juist een manual nodig.

De middag zelf bracht niet heel veel nieuws, maar voor vele lonely mensen uit het veld weer een ideale netwerkgelegenheid. Ik heb nu een aantal dagen bezocht op dit gebied en herkende vele gezichten. Bloggers. docenten, professoren, studenten etc. Het boek heb ik nog niet in huis, maar zodra ik er in aan het lezen ben, zal ik hier of wellicht op de  Synchro-blog wel wat laten horen.