Archives for category: identiteit

Onlangs was ik op het minisymposium over ‘Geloofwaardige Sociale Media‘ dat werd georganiseerd door de EO. Een interessante line-up met oa Jan van der Stoep en Jojanneke van den Bosch. De EO wilde kennis, inzicht en ervaring van internet- en mediaprofessionals samenbrengen rondom de vraag; hoe kunnen de nieuwe media en de traditionele (massa)media elkaar ondersteunen en versterken in de wereld van kerken en identiteitsbepaalde organisaties? Er is al een en ander over geschreven en bediscussieerd, dus lees daar vooral als je het plaatje compleet wilt hebben.

Jan van der Stoep sprak over de uitdaging van de netwerksamenleving. Geloofsgemeenschappen zijn volgens hem in deze tijd het beste te vergelijken met een magnetisch veld. Een magnetisch veld kent eigenlijk geen randen, maar alleen een sterke kern. De welbekende centered set, maar dan in een nieuw en mooi beeld. Wel ben ik erg benieuwd hoe je de mensen ver van de kern nu bereikt en benadert. Hoe ziet dat er uit? Zit er overlap in de magnetische velden? Magnetische velden kunnen meestal niet goed samenwerken, juist in een netwerksamenleving lijkt me dat wel van belang. Daarnaast sprak hij over dat je eerst discipel bent/wordt, voordat je als zender (apostel) er op uit gaat. Maar ten diepste bestaan er toch geen pure zenders meer? Interessant verhaal, smaakt wel naar meer gezien deze vragen.

Als ik die hoofdvraag van het begin zo herlees, heb ik niet het idee dat deze vraag beantwoord is. Met name het deel elkaar ondersteunen en versterken. De ondersteuning en versterking zat wellicht in het samenkomen op deze middag, maar dat is wel wat magertjes. Bijvoorbeeld de stevig gestelde vraag van Peter Dekker waarom alle succesvolle initiatieven rondom geloof en sociale media door individuen worden opgezet en niet door kerken? Waar zijn de kerken, niet lokaal, maar landelijk? Met de expertise uit de zaal hadden we daadwerkelijk ondersteuning kunnen bieden aan bijvoorbeeld Lenny van den Brink -’t Hart van het landelijk dienstencentrum van de PKN, die Peter van repliek probeerde te dienen. Misschien heeft ze dat helemaal niet nodig, maar het was op zn minst een interessante casus om te bespreken met elkaar. Richtend op de praktijk en zien welke problemen en kansen je dan tegenkomt. Dat heb ik wel gemist.

 

[Afbeelding is van VividImageInc]

Kun je aan de website van de kerk aflezen wat voor type kerk het is? Tonen ze altijd het ware gezicht? Martijn Arnoldus is een interessante blogserie aan het schrijven over het online gezicht van de kerk. Jos Douma heeft zich daarbij aangesloten en omdat dit thema mij erg boeit wil ik ook een kleine bijdrage leveren.

Een belangrijk punt volgens beide heren is het tonen van je gezicht als kerk en dan letterlijk. Laat geen foto’s zien van het gebouw, maar van mensen. Toon de gemeenschap, een kerk is geen wat, maar wie. Ik ben het daar heel erg mee eens, oa omdat mensen toch graag van te voren een beeld willen vormen van wat ze aan gaan treffen als ze de kerkdrempel over stappen. Belangrijk is dan wel dat er op de foto’s ‘echte’ gemeenteleden staan en geen- wat toch nog wel eens voorkomt – fotostock mensen. Wat is je ware gezicht?

Een bekende driedeling die ze gebruiken is;  zenden – verbinden – converseren. En al snel gaat het over het gebruik van sociale media, de rol van verbinder tussen verschillende (kerkelijke) groepen. En dat is terecht, maar het online verbinden van groepen en mensen gaat heel gemakkelijk, maar krijgt dat ook een offline uitwerking?

Hetzelfde kun je zeggen over converseren. Op je website is is het heel makkelijk om interactie mogelijk te maken, maar hoe zit dat met je (kerkelijke) activiteiten? Is daar ook voldoende ruimte voor interactie? Voor kritische vragen? Ik wil niet een te sterk onderscheid maken tussen offline en online en beide gezichten van de kerk hoeven niet exact hetzelfde te zijn. Maar het mag elkaar niet tegenspreken.

Het kan heel goed passen bij een kerk om een foto van het gebouw op de website te zetten, want daar speelt het zich af, in het gebouw, op zondag, in de eredienst. Niet in de eerste plaats tbv de gemeenschap, maar in de eerste plaats tbv het eren van God. Natuurlijk is dat voor dergelijke kerken voor een deel wishful thinking, je wil als mens gezien worden en daarom speelt gemeenschap ook een belangrijke rol, maar de foto van het kerkgebouw kan beter passen op de site dan koffiedrinkende mensen na kerktijd…

Wanneer toon je je ware gezicht? Mijns inziens oa wanneer online en offline logisch met elkaar samenhangen en je je dus niet anders voordoet dan je bent.

[Afbeelding is van hmk]

De problemen met YfC in de Baarsjes laten zien hoe lastig het is om de juiste toon te vinden op het speelveld van jongeren/buurtwerk. Inmiddels heeft de stadsdeelvoorzitter zijn ontslag ingediend en wordt gekeken of ze de samenwerking met YfC kunnen stopzetten. Dat het stopzetten ongeveer een miljoen kost en het jongerenwerk mogelijk stil komt te liggen, lijkt de stadsdeelraad niet te weerhouden. Allemaal uit angst voor de mogelijke zieltjeswinnerij. Parool noemt het een hopeloze spagaat, ik hou het bij een ingewikkeld maar ook interessant dilemma.

Met het vak Praktische Theologie van de zorgpraktijk heb ik het volgende – in mijn ogen - verhelderende model geleerd. hermeneutischpastoraat

Dit model laat zien op welke manieren je pastoraat kunt bedrijven en je zou kunnen zeggen dat YfC vooral focust op presentie, aanwezig zijn in de buurt en daarnaast een beetje therapeutisch, namelijk de jongeren verder helpen.  Het probleem is eigenlijk dat YfC normaliter ook de derde poot gebruikt in haar werk, namelijk de verkondigende rol. Indien het zo uitkomt kunnen er gesprekken plaatsvinden over het christelijk geloof.  Nu is het voor de Baarsjes zo afgesproken dat deze poot niet gebruikt gaat worden, maar hoe kun je de rol van metgezel aannemen als je niet iets van je eigen identiteit mag laten zien? De Baarsjes vroegen niet alleen om hun christelijke identiteit op de achtergrond te houden,  maar ook om haar identiteit te verloochenen. Wat is wijsheid?

Een ander groot nadeel van een aanbesteding a la YfC in de Baarsjes is dat het werkt met efficiency-normen, kosten-baten-analyses en meer van dergelijke termen. Ik denk dat wanneer je echt aanwezig wilt zijn in de buurt en meer wilt betekenen in de levens van de jongeren, dan moet je inefficient zijn. Presentie als enige agendapunt. Dat is een kunst. Niet alleen voor de YfCmedewerkers, maar ook voor de sponsoren en beleidsmakers. Wij houden nou eenmaal van doelen, targets en tijdspaden.