Archives for category: kerkkeuze

Erkenning – samen onderweg

ademruimte, identiteit, kerkkeuze, reizen

december 6, 08 //

Boele Ytsma was onlangs in het programma Herberg de Verandering. Er zijn al een heleboel reacties geweest op het programma, veel mensen herkenden zich in Boele. Lees de reacties na op zijn weblog of op de programmasite.

Toch wil ik er ook nog enkele woorden aan wijden, aan de hand van een klein voorbeeldje.

Klik eens op bovenstaande foto, afgelopen zomer geschoten in Lapland tijdens een fantastische trektocht. Als je goed kijkt, kun je ongeveer drie kruizen tellen die het ‘pad’ markeren. Het pad loopt dus ongeveer middendoor. Nu zijn er vele manieren om het pad te volgen.

Ga bij het kruis staan, zoek het volgende kruis en loop in rechte lijn naar het volgende kruis.

Laat je meenemen door de omgeving, maar houd de kruizen in het oog.

Check of de opeenvolgende kruizen kloppen volgens de aangegeven route op de kaart, gebruik zonodig het kompas en zoek aanknopingspunten.

Zoek voetsporen van eerder gebruik…, etc.

Al deze manieren zijn prima verdedigbaar, al deze types kom je ook tegen onderweg. (al was er op deze route bijna niemand…)

Wat dat betreft lijkt het mi een beetje op geloven. Het is grotendeels afhankelijk van karakter, levensvisie en ervaring. Wat kun je aan, wat kun je handelen, niet iedereen komt terug zoals Boele. Soms snappen mensen niet wat wij bij Stroom doen, waarom wij niet gewoon lid zijn van de gkv en al helemaal niet waarom we voor zo’n onduidelijk project kiezen. Er ligt bijna niks vast, alles is onzeker. Hoe doen jullie dit, wat zeggen jullie daarover, hoe is dat geregeld? Tja, dat weten we nog niet eigenlijk… Daar zijn we nog niet over uit… Moeten we het nog over hebben… De tijd zal het uitwijzen… etc…
Soms volgt er dan (h)erkenning, soms vervreemding. Gestructureerde mensen vinden het lastig om zwervende mensen te begrijpen. Zwervende mensen daarentegen vinden dat gestructureerde mensen vaak hun zekerheid bouwen op verkeerde dingen.

Zoekend geloven, straight geloven, volgens mij kan dat prima samen, als beiden maar af en toe het kruis weer tegenkomen. Het samen (Boele en Andries) neerzetten van het kruis was daarom een prachtig beeld, het druilerige weer maakte het helemaal af. Erkenning van elkaars manier van wandelen, herkenning van dezelfde bestemming. Samen onderweg.

adviesorgaan voor de kerken

kerk/wereld, kerkkeuze, religieonderzoek, studie

september 4, 08 //

Het veelbesproken onderzoek van Martijn Vellekoop blijft voorlopig ook nog wel even veelbesproken. Stefan Paas gebruikt in zijn column in de nieuwste CV Koers het onderzoek om kritiek te uiten op de motivatie van de gemeentestichters.

Te vaak wordt nog gedacht dat het vermeerderen van kerken op zichzelf al de ‘vraag’ naar het Evangelie vergroot. Nu, dat is niet zo. Het verfijnt hoogstens de smaak van een (krimpende) groep blanke christenen uit de middenklasse, die steeds meer te kiezen krijgen. Wat we nodig hebben, zijn zendelingen: mensen die echt willen ‘ingaan’ in de Nederlandse cultuur en zoeken naar nieuwe vertalingen van het Evangelie.

Val ik zelf ook onder deze groep blanke christenen die vooral een verfijning wenst van de kwaliteit en sfeer van een gemeente? Heb ik vooral voor Stroom gekozen omdat het overeenkomt met mijn smaak? Het is altijd moeilijk om je eigen keuzes goed te doorgronden, maar ik hoop en bid dat die motivatie niet de boventoon voert. Binnenkort hebben we een nieuwe (interim) gemeentestichter; Martijn Horsman. Begin 30, geschoold in Kampen en New York en gefocust op de ‘back pews’. Hopelijk kunnen we onder zijn leiding ‘ingaan’ in het Amsterdamse.

De oproep van Stefan Paas voor meer zendelingen raakt natuurlijk ook de theologische faculteiten. Zijn deze al wel een beetje ingesteld op het ‘ingaan’? Men is gelukkig bezig met het opzetten van een master kerkplanting/gemeentestichting en ze willen zich graag verder verbreden. Zelf zie ik veel in het onderzoeksinstituut VISOR, waarbij kruisbestuivingen plaastvinden tussen de verschillende faculteiten sociologie, letteren, theologie en wijsbegeerte.

Maar is dat genoeg? Is dat allemaal niet vooral ten behoeve van de wetenschap ipv de kerken? Nu ben ik helemaal niet vies van wetenschap (student-zijn is heerlijk :)) en zie ik ook wel dat er kennis terugvloeit naar de kerken. Maar toch denk ik dat er een redelijke kloof zit tussen wetenschap en praktijk. Ik heb ooit in een paper geschreven dat zendelingen beter opgeleid kunnen worden in seminarie (nadat ze een bachelor theologie en/of andere studie hebben gedaan) en dat de theologiefaculteiten zich moeten ‘omvormen’ tot kennisinstituten voor de kerken. Kerken kunnen daar onderzoeksvragen indienen, waar ze in de praktijk tegenaan lopen of wat ze zouden moeten weten. Een soort dienstencentrum, maar dan iets ‘wetenschappelijker’. Of een soort toegepaste SCP; relevante informatie over de huidige samenleving in al haar facetten; trends, communicatie, religie, mensen, cultuur etc. Dat lijkt mij wel wat en dan noemen we het SCK: Sociaal Cultureel Kerkbureau – adviesorgaan voor de kerken.

Goed idee?

Nieuw!

antropologie, emerging, kerkkeuze, minor, postmodern

maart 19, 08 //

Ik ben weer achter een aantal triviale zaken gekomen, maar waarvan het toch goed is dat je het zelf ontdekt. Heerlijk postmodern.

Tijdens het schrijven van een paper over emerging church(EC) zocht ik naar een bepaald beeld om mijn verhaal op te bouwen. Ik was begonnen met een golfsurfer, die op de toppen van de golf moet blijven om mee te kunnen met het water. Daarvoor heb je een goede voeling nodig met de zee, je board en je evenwicht. De EC lijkt daar wel wat op, je probeert een goede voeling met de cultuur te hebben, daar in mee te gaan. Je moet zeker zijn van je board, de basis waar je op bouwt en je evenwicht, blijf je zelf staande, is je identiteit (Gods kind) sterk genoeg? En ja, ook goede golfsurfers gaan wel eens onderuit, maar je moet en kunt door, er komen nieuwe golven. Leuk beeld.

Toch ben ik geswitcht naar het plaatje hiernaast. Een iets bijbelser beeld ook. :) Zaad, goede aarde, vruchtdragen, etc. Maar het past ook iets meer bij de paper. Je poogt namelijk om een bepaald onderwerp ergens uit te lichten, dat van alle kanten te belichten en het daarna weer terug te zetten en te plaatsen in de context. Zoals hier, een klein nieuw plantje komt op, de EC, je bekijkt het aan alle kanten, alles lijkt nieuw. Toch herken je de structuur. Het zaadje, de bron, geeft een bepaalde voorgeschreven structuur mee. Al snel zie je meer vaste waarden, de benodigde voeding, grond, water. Ondanks of dankzij al die herkenning heeft het aantrekkingskracht. Je wordt nieuwsgierig, hoe zal het zich ontwikkelen, waar komen de blaadjes, hoe ziet de bloem eruit? Duik je erin, dan groei je mee.

Wat er triviaal aan is?

Nieuw is aantrekkelijk, maar je hebt elkaar nodig, nieuwe kerken, oude kerken. Daarom is kerken bekijken volgens een levenscyclus zo gek nog niet. Wil je levensvatbaar zijn, dan zul je moeten zorgen voor nieuwe vruchten, nieuwe zaden. Ook de EC groeit uit naar volwassen kerken, eeuwig jong bestaat niet, maar dat er continue nieuwe dingen moeten onstaan hoort toch bij de wetmatigheid van deze wereld…? De oude planten blijven belangrijk, maar soms sterven ze af en soms zijn ze onverwoestbaar. Ook dat is aantrekkelijk. Nieuw en authentiek.