Zoals wellicht bekend, is “Assen zoekt…” een gemeentestichting die het model van Mission Shaped Communities wil gebruiken bij het ‘inrichten’ van de gemeenschap. Stibbe is onlangs in Nederland geweest om over ‘MSC’s’ eea te vertellen. Zojuist las ik de scriptie van Kristan de Vries die gisteren is afgestudeerd op het onderwerp:” Hoe internet kan bijdragen aan de missie en community van gemeenteconcept Assen zoekt…” Een onderwerp dat mij uitermate boeit dus ik ben blij dat ik daar zo snel al een blik op kon werpen. Met dank aan Rudolf Setz voor het leggen van de verbinding.

Kristan heeft het onderwerp ongelofelijk breed opgepakt, waarvoor respect, maar dat maakte het ook lastig om een heldere structuur neer te leggen en hoofd- en bijzaken te onderscheiden. Bijvoorbeeld de zin: “Controleer of de “Backspace”-toets functioneert en één stap terug doet gaan op de pagina.” An sich wel belangrijk, maar dat zijn toch details die in het niet vallen bij de veel belangrijkere opmerkingen over het opzetten van een MSC speciaal voor internet.

Er zit veel waardevol materiaal in de scriptie, over tone of voice, belang van beeld en niet te vergeten de mogelijke kloof tussen (in mijn woorden) de digitaal geletterden en ongeletterden. Wat biedt Assen zoekt… aan mensen die niet zo online zijn? En over de vraag hoe je een inclusieve site kunt maken; wat staat er dan centraal? En richt je bijvoorbeeld qua navigatie op de bezoeker en niet op de ‘leden’. Maar toch blijft het mi te veel gefocust op de ‘fysieke’ website van “Assen zoekt…” zelf ipv op de netwerkmogelijkheden buiten je eigen site om.

Maar voor echte interactie met het reguliere internet, is het nodig dat leden van de MSC’s ook uit hun portals komen, en de missie van hun MSC vertegenwoordigen op het open gedeelte van de website zelf, in contact met eventuele belangstellenden.

Achter de login weg, maar nog steeds op je ‘eigen site’… Terwijl het juist handig is om je bestaande (online) netwerken te gebruiken voor het in contact komen/staan met belangstellenden.

Een boeiende gedachte vind ik het oprichten van een Mission Shaped Community speciaal voor het internet. Dat idee lijkt een beetje op de teams van Agape rondom oa IkzoekGod, maar dan door “Assen zoekt…”, een lokale gemeenschap:

De website van “Assen zoekt…” zal naar het voorbeeld van “IkzoekGod” ook een plaats moeten bieden waar interpersoonlijk ruimte wordt geboden voor levensvragen van bezoekers. (…) Om uiteindelijk echte ontmoeting en echt contact en de daarvan uitgaande missionaire werking te faciliteren op het internet, blijkt er een breed draagvlak en nadrukkelijke focus nodig te zijn. Dit lijkt alleen realiseerbaar binnen een complete internetbediening.

Ik vind het mooi om te zien hoe wordt gezocht naar een juiste waardering van online contacten/zoekers. En in dit plan wordt deze groep echt serieus genomen. Toch vraag ik mij af of je voor een lokale gemeenschap een aparte internetbediening moet starten. Zelf denk ik dat het beter is om je als groep te verbinden met IkzoekGod bijvoorbeeld, omdat ze én makkelijker gevonden worden in zoekmachines én er een professioneler team achterstaat die op het juiste moment mensen kan koppelen/doorverwijzen naar lokale gemeenschappen. Maar ik sta er een beetje dubbel in, omdat ik het wel erg waardeer dat er zo serieus gekeken wordt naar dergelijke mogelijkheden van het internet door een lokale en startende gemeenschap.

Kortom, interessante scriptie. Zet je aan het nadenken over het belang van internet in missionaire context. Hoe serieus nemen we dat als lokale kerken?

De scriptie is hier te downloaden.

Afgelopen week was ik nauw betrokken bij twee hele mooie evenementen, de veelbesproken #contrastnacht en de doop van onze dochter Maren. In beide gevallen kwam er een soort kernenergie vrij doordat je je kwetsbaar opstelde. Mooi.

Bij de contrastnacht lieten we de invulling bepalen door de bezoekers, we hadden alleen als kern de zaligsprekingen. Kwetsbaar, want wordt het wel een avondvullend programma? Houden we de schwung en flow er wel in? Kwetsbaar ook, want wat betekent theologie als je het confronteert met ongedocumenteerden of zachtmoedigheid of treurenden. Wat als je alle mooie en vele woorden die theologie rijk is afpelt en uitkomt bij de kern? Ja, inderdaad dan ontstaan er mooie dingen. Dan komt er energie vrij en ontstaat er een superavond waar velen zijn geinspireerd, mijzelf incluis.

Bij de doop van Maren gingen we ook in alle kwetsbaarheid op zoek naar de kern. Een grasveld, een groep mensen, een naakte baby en een bak water. We moesten letterlijk op de knieen om Maren door het water heen te halen. Kwetsbaar, want geen houvast via liturgie, (sacrale) ruimte. Het symbool moest genoeg zijn.

En zoals Martijn Horsman zei (via tweet Inger):

“We hebben geen kerkgebouw, alleen water. Meer hadden de eerste christenen ook niet nodig.” (@MTHorsman #doop dochter @akkertje #ontroerend)

En ja, ook daar kwam energie vrij. Ontroerend, mooie liederen; zegen en schepping. Vele enthousiaste reacties. Een doopfeest dat we niet snel zullen vergeten.

Zullen we de term kernenergie weer rehabiliteren en gebruiken in deze (m.i.) veel mooiere context dan iets met splijtende kernen?

Het heeft even geduurd, maar dan toch eindelijk deel 2 over het inspirerende boek van Shane Claiborne, ‘Hoe Jezus de wereld op zijn kop zet’. Vanmiddag uitgelezen en gebeden dat dit boek me mag blijven irriteren, appelleren en inspireren.

Het belangrijkste wat Claiborne me leerde is dat het uiteindelijk niet draait om allerlei vraagstukken rondom onrecht, gerechtigheid en bijvoorbeeld gemeenschapsmodellen, maar dat het gaat om mensen. En misschien wel juist je buren. Schuif ik het af via een overschrijving naar giro 555 of laat ik me (ook!) confronteren in en met mijn omgeving?

Het is veel comfortabeler om de armen geen gezicht te geven. (…) We kunnen vrijwilliger zijn bij een maatschappelijk project, of overgebleven voedsel en kleding uitdelen, zonder ooit ons huis, ons bed of onze tafel te hoeven delen.

Ik weet niet zeker of Jezus gaat zeggen:’Toen ik hongerig was, heb je geld gegeven aan giro 777, en zij hebben mij eten gegeven’, of:’Toen ik naakt was, heb jij je kleren aan het Leger des Heils gegeven en zij hebben mij gekleed’. Jezus zoekt geen weldoeners op afstand. Hij zoek concrete daden van liefde.

Ja, ik vond en vind Shane af en toe behoorlijk radicaal, soms te radicaal, maar wellicht komt dat vooral doordat ik een vrij doorsnee leven leid en ik daardoor af en toe de aansluiting lijk te missen. En zegt dat dan meer over zijn leven of over de mijne…?

Ook rondom dat ‘vraagstuk van gemeenschapsmodellen’ zei hij interessante dingen, hij haalde onder andere Bonhoeffer aan;

de persoon die zijn droom van gemeenschap liefheeft, zal gemeenschap vernietigen (zelfs als zijn intenties oprecht zijn), maar de persoon die de mensen om hem heen liefheeft, zal gemeenschap creëren.

Tuurlijk, blijf doordenken wat je doet, maar doe het ook vooral en doorbreek die veilige afstand.

(deel 1 over de zekerheid van het concrete discipelschap kun je hier lezen)